Emma Heesters deelt in haar boek Alles wordt beter een bijzonder ingrijpend en verdrietig hoofdstuk uit haar leven. Door de behandeling tegen baarmoederhalskanker zal ze nooit meer zwanger kunnen worden. “Ik rouw om een toekomstbeeld, omdat dat toekomstbeeld niet meer bestaat,” schrijft ze.
Precies een jaar geleden, op 14 november 2024, maakte Emma bekend dat bij haar baarmoederhalskanker was vastgesteld. Ze onderging intensieve behandelingen en kreeg dit jaar het verlossende nieuws dat ze schoon is. Via social media hield ze haar volgers steeds op de hoogte van haar ziekteproces en herstel. In haar boek, dat vandaag is verschenen, vertelt ze echter ook over de pijnlijke keerzijde van die behandeling.
Omdat het om stadium 3 baarmoederhalskanker ging, was zware bestraling nodig. Die therapie heeft haar eierstokken en baarmoeder blijvend beschadigd. “Door de bestraling worden cellen vernietigd en zullen mijn eierstokken en baarmoederweefsel verlittekenen,” legt ze uit. Haar gynaecoloog vertelde haar dat de werking van die organen daardoor definitief is uitgeschakeld.
Volgens Emma sloeg dat nieuws in als een mokerslag. “Ik rouw over een toekomstbeeld, omdat dat toekomstbeeld niet meer bestaat. Ik heb in mijn leven in bijna alles een keuze gehad, maar nu wordt de keuze voor mij gemaakt. Dat voelt oneerlijk en ik vind het heel moeilijk om dat een plek te geven.”
Lange tijd had ze naar eigen zeggen geen uitgesproken kinderwens. Dat veranderde toen ze een relatie kreeg met voetballer Wesley Hoedt. Met hem begon ze wél aan een toekomst met mogelijk kinderen te denken – een droom die nu is vervlogen. “Ik heb het gevoel dat ik als vrouw heb gefaald. Een baarmoeder hebben is toch juist wat ons al eeuwenlang tot vrouw maakt.”
Ze schrijft dat het extra pijnlijk is dat juist “de taak die historisch gezien aan vrouwen wordt toegeschreven” haar nu wordt afgenomen. “25 jaar lang wilde ik geen kinderen. Maar de laatste jaren is dat veranderd. Ik word maar weer mooi op mijn plek gezet,” zegt ze met zichtbare frustratie en verdriet.
Het hoofdstuk over haar kinderwens noemt Emma het zwaarste om te schrijven. Wel liet ze eicellen invriezen, in de hoop dat er in de toekomst misschien nog andere mogelijkheden zijn. Daarnaast is ze dol op de twee kinderen van Wesley. Toch confronteren die momenten samen haar soms met haar eigen gemis. “Op sommige momenten is het heel lastig om de kinderen in de buurt te hebben, omdat het me laat zien dat dit misschien iets is wat ik nooit zal hebben.”
