Het leven van Paul en Nicola Furness uit het Britse Beverley (East Yorkshire) is volledig ingestort. Toen Nicola (56) twee uur lang verdwaald raakte in een Primark, besloten zij en haar man dat het tijd was om naar de huisarts te gaan. Wat volgde, was een verwoestende diagnose.
Een strijd die niet te winnen is
Tien jaar geleden overwon Nicola borstkanker. Beide borsten werden geamputeerd, en samen met haar man Paul dacht ze het ergste achter de rug te hebben. Maar sinds enkele jaren vecht het stel opnieuw — dit keer tegen een ziekte die niet te verslaan is.
In 2019 merkte Paul dat zijn vrouw veranderde. Ze werd vergeetachtig, verward, en soms ronduit gedesoriënteerd. In gesprek met de Mirror vertelt hij:
“Het begon met kleine dingen. Ze wilde thee zetten, maar deed alleen heet water in het kopje en liep vervolgens weg. Ze stelde me herhaaldelijk dezelfde vragen, en toen ze onze dochters eens ophaalde, reed ze ons huis — waar we al 25 jaar wonen — zomaar voorbij.”
De situaties werden steeds vreemder én gevaarlijker.
“Ze draaide het gas aan maar vergat het vuur aan te steken. Op haar werk raakte ze compleet in paniek door het nieuwe computersysteem. En toen ze een keer in de Primark ging winkelen, raakte ze twee uur lang verdwaald. Ze kon de bordjes niet volgen en vond de uitgang niet meer.”
De harde waarheid
In juni 2023 besloot Paul dat het niet langer kon. Hij nam Nicola mee naar de huisarts. Na verschillende onderzoeken kwam het keiharde nieuws: Nicola, pas 56 jaar oud, heeft Alzheimer.
Sinds die diagnose is haar toestand snel achteruitgegaan. Ze kan nauwelijks nog iets zelfstandig. Paul moest zijn fulltime baan opgeven en werkt nu nog zestien uur per week om voor zijn vrouw te kunnen zorgen.
“Ik moet haar helpen met douchen, anders stapt ze met haar kleren onder de douche. Ik vertel haar wat ze moet doen, geef haar de zeep en shampoo. Het breekt mijn hart,” zegt hij.
“Ze vergeet zelfs hoe ze het toilet moet doorspoelen. Elke dag moet ik haar aankleden, haar tanden poetsen en haar schoenen vastmaken.”
Leven in het moment
Wat het extra pijnlijk maakt, is dat Nicola zelf niet beseft dat ze Alzheimer heeft.
“Ze wordt niet meer beter. Het gaat alleen maar achteruit,” vertelt Paul met gebroken stem.
“We proberen nog herinneringen te maken — vakanties, uitstapjes, kleine momenten. Maar eerlijk gezegd zijn die herinneringen vooral voor mij en onze dochters. We laten foto’s ontwikkelen zodat ze er later nog eens naar kan kijken.”
“Nicci leeft in het moment. Het doet pijn om te zien, maar ik probeer troost te vinden in de tijd die we nog hebben. Elke dag wordt zwaarder, maar ik ben dankbaar voor elk moment dat ze er nog is.”
