Norma Edwards zegt dat ze twee keer is overleden en in het hiernamaals is geweest. Beide keren zou ze zijn “teruggestuurd” met een duidelijke opdracht, vertelt ze in een interview met Mirror. In totaal is ze naar eigen zeggen drie keer klinisch dood geweest; tijdens twee van die momenten belandde ze volgens haar in een andere dimensie, waar niet-aardse wezens haar opvingen en weer naar de aarde stuurden.
Volgens Norma moet ze de wereld vertellen dat het leven eeuwig is en dat de dood geen eindpunt vormt, maar het begin van iets nieuws.
“Ik bevond me in een pikdonkere tunnel, donkerder dan je je kunt voorstellen,” herinnert ze zich. “Toch was ik niet bang. Ik bewoog me met de snelheid van het licht en zag een soort regenboog met kleuren die ik nog nooit eerder had gezien. Toen ik dichterbij kwam, veranderde dat in een kristalhelder wit licht. Het was zo intens dat ik dacht dat het pijn zou doen aan mijn ogen, maar in plaats daarvan versmolt ik ermee.”
Eerste bijna-doodervaring
Norma was begin twintig toen ze voor het eerst een ervaring met het hiernamaals zegt te hebben gehad. Op weg naar haar werk zakte ze in elkaar; in het ziekenhuis bleek dat ze een hartstilstand had gekregen. Artsen ontdekten dat er een overleden foetus in haar lichaam zat die haar aan het vergiftigen was.
Toen ze op de operatietafel lag, verloor ze haar bewustzijn. “Het volgende moment zweefde ik aan het plafond en keek ik neer op mijn eigen lichaam,” vertelt ze. “De pijn was weg. Ik wilde zeggen dat het goed met me ging, maar niemand hoorde me. Terwijl de artsen me probeerden te reanimeren, werd ik meegezogen op een reis voorbij de dood.”
Wat ze daar voelde, omschrijft ze als een overweldigend gevoel van vreugde en liefde. “Door met dat licht te versmelten, wérd ik liefde,” zegt ze.
Ze beschrijft dat ze uitkwam bij een soort enorm scherm met drie kolommen. “In de eerste kolom zag ik het leven zoals ik het vóór mijn geboorte had gepland, in de tweede het leven dat ik werkelijk leidde. De derde kolom liet het resultaat zien – en telkens stond er: ‘Doel niet bereikt’.”
Daarna flitste haar leven als een film aan haar voorbij. Vervolgens belandde ze bij een rivier, waar aan de overkant talloze vertrouwde zielen stonden. Onder hen herkende ze haar geliefde tante.
“Ze stapte het water in om me te begroeten, ik deed hetzelfde. Maar net voordat we elkaar raakten, bleef ze staan en zei: ‘Het spijt me, je mag niet blijven. Ze sturen je terug met deze boodschap.’ Die boodschap was dat er meer is dan wat wij hier zien – en dat het leven eeuwig is.” Kort daarna werd Norma volgens eigen zeggen met kracht teruggetrokken in haar lichaam.
Tweede ervaring
Later in haar leven beleefde ze opnieuw een klinische dood. Ook toen, zegt ze, reisde ze naar dezelfde lichte wereld, maar nu werd ze begeleid door een vrouwelijke aanwezigheid.
“Ze voelde als een engel,” vertelt Norma. “Ze was er om me te begeleiden, voor het geval ik zou denken dat ik nu wél mocht blijven. Ik dacht dat mijn tijd erop zat, maar ik kreeg exact dezelfde boodschap als de eerste keer: mijn taak op aarde was nog maar half voltooid.”
Daarna keerde ze opnieuw terug in haar lichaam.
Leven na de ervaringen
Sindsdien heeft Norma haar leven in het teken gezet van die “missie”. Ze werkt nu als begeleider van mensen in hun laatste levensfase. Bij stervenden probeert ze, vanuit haar eigen overtuiging, duidelijk te maken dat de dood volgens haar niet het einde is, maar een overgang.
“De ziel sterft niet,” zegt ze. “Die blijft altijd voortbestaan.”
